شعر(مدرسه عشق)
در مجالی که برایم باقیست
باز همراه شما مدرسه ای می سازیم که درآن همواره اول صبح
به زبانی ساده
مهر را تدریس کنند،
وبگویند ، خدا
خالق زیبایی
و سراینده عشق
آفریننده ماست.
مهربانیست که ما را به
نکویی،
دانایی،
زیبایی
وبه خود می خواند
جنتی دارد نزدیک،زیباوبزرگ
دوزخی دارد به گمانم
کوچک وبعید
درپی سودا نیست
که ببخشد مارا
وبفهماندمان،
ترس ما بیرون از دایره رحمت اوست
درمجالی که برایم باقیست
باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
که خرد راباعشق
علم رابااحساس
وریاضی راباشعر
دین را با عرفان
همه را با تشویق تدریس کنند
لای انگشت کسی
قلمی نگذارند
ونخوانند کسی راحیوان
ونگویند کسی را کودن
ومعلم هر روز
روح را حاضر وغایب بکند
وبه جز ایمانش
هیچکس چیزی راحفظ نباید بکند
مغز ها پر نشود چون انبار
قلب ها خالی نشود از احساس
درس هایی بدهندکه
به جای مغز،دلها راتسخیر کند.
ازکتاب تاریخ
جنگ را بردارید
درکلاس انشا
هر کسی حرف دلش رابزند
((غیرممکن))را از خاطره ها محو کنند
تاکسی بعد از این
باز همواره نگوید ((هرگز))
وبه آسانی همرنگ جماعت نشود
زنگ نقاشی تکرار شود
رنگ را در پائیز تعلیم دهند
قطره را در باران
موج را در ساحل
زندگی را در رفتن وبرگشتن
از قله کوه
وعبادت رادر خدمت خلق
کار را در کندو
وطبیعت را در جنگل ودشت
مشق شب این باشد
که شبی چندین بار
همه تکرار کنیم:
عدل
آزادی
قانون
شادی...
امتحانی بشود
که بسنجد مارا
تا بفهمند چقدر
عاشق وآگه وآدم شده ایم
در مجالی که برایم باقیست
باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
که در آن آخر وقت
به زبانی ساده
شعر تدریس کنند
وبگویند که تا فردا صبح
خالق عشق نگهدار شما
می شود سبز بود با یک برگ
می شود ،شدبهار با یک گل
از دل یک شکوفه شادی کرد
دل به سودای یک شقایق داد
شاعر:زنده یاد مهندس مجتبی کاشانی(سالک)
